Panowie, Panie, gracze i ci, którzy jeszcze wierzą, że 500 GB to „dużo”. Maciej Tytryk z Fakty Z Dupy melduje się z frontu informacyjnego, by podzielić się z Wami druzgocącymi doniesieniami. Instytut Globalnej Analizy Przestrzeni Cyfrowej (IGAPC) opublikował właśnie raport, który wstrząsnął całym gamingowym światem: nasze dyski twarde stoją w obliczu niewyobrażalnej zagłady! Nie, to nie pomyłka. Gigabajty, terabajty – te niegdyś majestatyczne jednostki miary kurczą się w zastraszającym tempie, pożerane przez bezlitosną machinę gier komputerowych.

W dobie, gdy każdy piksel na ekranie ma swoją historię, a tekstury stają się bardziej wyraziste niż rzeczywistość za oknem, rodzi się fundamentalne pytanie: czy w pogoni za graficznym perfekcjonizmem nie zatracamy esencji gamingu? Najnowsze, SZOKUJĄCE badania Instytutu Pikselologii Stosowanej w Bydgoszczy rzucają nowe światło na ten palący problem. Czy nasze potężne GPU, zamiast dostarczać niezapomnianych wrażeń, powoli prowadzą nas ku… pixelowej agonii?

W czasach, gdy każde westchnienie celebryty staje się instant-artem, a pikselowe projekcje na budynkach uznaje się za szczyt awangardy, łatwo przeoczyć prawdziwy, krwisty puls twórczości. Krwisty, a czasem nawet… kamienisty. Odkryjemy dziś wraz z Państwem postać, której dzieła nie wrzeszczą w mediach, lecz szepczą, a ich echo ma moc kruszenia granitowych serc pseudoznawców. Przygotujcie się na spotkanie z milczącym geniuszem, którego dorobek wciąż czeka na właściwe odczytanie – na spotkanie z Kazimierzem Mrokuńskim i jego „Szeptem Kamieni”.

W Gminie Zielona Dolina, znanej dotąd z malowniczych krajobrazów i spokojnego rytmu życia, zapanował nowy trend. Mianowicie, od początku bieżącego kwartału, mieszkańcy muszą zmierzyć się z rewolucyjnym – a jak twierdzą władze, innowacyjnym – systemem segregacji odpadów. Pod hasłem “Zieleń dla pokoleń, portfel dla nas wszystkich” wprowadzono zestaw regulacji, które, według oficjalnych komunikatów, mają wynieść gminę na europejskie podium recyklingu. Jednakże, jak zwykle bywa w przypadku tak ambitnych deklaracji, pojawiają się pytania. I to pytania dotyczące konkretnych, cyfrowych danych, a nie tylko ekologicznych haseł.

Nasze redakcyjne biurko, wyposażone w lupy i arkusze kalkulacyjne, zbadało sprawę, by odpowiedzieć na kluczowe pytanie: czy nowy system to faktyczny postęp w ochronie środowiska, czy może sprytny zabieg na zwiększenie przychodów do gminnej kasy, obciążający głównie mieszkańców?

Szanowni Czytelnicy,

Niniejszym pragniemy oficjalnie przeprosić za wszelkie niedogodności wynikające z przerw w działaniu naszej poczty elektronicznej, które miały miejsce w ciągu ostatnich trzech tygodni.

Zdajemy sobie sprawę, jak istotna jest sprawna komunikacja, a utrudnienia w dostępie do naszych skrzynek e-mail mogły negatywnie wpłynąć na Państwa operacje i oczekiwania. Przepraszamy za wszelkie opóźnienia w odpowiedziach oraz za brak możliwości skontaktowania się z nami drogą mailową w tym okresie.

Szanowni Państwo, Czcigodni Czytelnicy,

Z prawdziwą troską, a wręcz z naukowo uzasadnionym niepokojem, obserwuję kondycję polskiego społeczeństwa w sferze, która winna stanowić jego niezbywalny fundament: w relacjach międzyludzkich. To, co niegdyś było misterną siecią wzajemnego szacunku, głębokiego dialogu i autentycznej empatii, dziś przypomina raczej poszarpaną pajęczynę, rozrywaną przez wiatry cyfrowej bylejakości i medialnej kakofonii. Czyżbyśmy, jako naród z tak bogatą dziedzicznością kulturową i moralną, skazani byli na dekadencję komunikacyjną, gdzie serdeczny uścisk zastępuje “polubienie”, a wnikliwą konwersację – płytki komentarz okraszony szeregiem infantylnych piktogramów? Moja analiza prowadzi do wniosków, które mogą być dla niektórych niewygodne, ale są, ośmielę się rzec, fundamentalne dla naszej przyszłości.

W labiryncie współczesnej kultury, gdzie każdy piksel krzyczy o uwagę, a każda nuta dąży do komercyjnego apogeum, łatwo przeoczyć te ciche szepty, które niosą prawdziwą treść. Łatwo zapomnieć o iskierkach geniuszu, które tlą się poza światłem jupiterów, w piwnicznych zakamarkach, gdzie kurz historii miesza się z zapachem rozumu. I właśnie w takiej metaforycznej (i niestety, bardzo dosłownej) piwnicy, natknąłem się na zjawisko, które niczym meteoryt wpadło w moje estetyczne pole widzenia, rozświetlając mroki kulturalnej hipokryzji. Mówię o “Rewersach Pamięci” – zapomnianej instalacji Bogumiła Pustelnika, która niczym fatamorgana ukazała się oczom nielicznych w opuszczonej winiarni na obrzeżach Starego Miasta.

Szanowni Państwo, Obywatele, Ludzie Dobrej Woli! Z głębokim ubolewaniem, graniczącym z duchowym cierpieniem, spoglądam na otaczającą nas rzeczywistość, gdzie z każdym dniem, niczym niszczycielska plaga, szerzy się fenomen, który śmiem nazwać “Cyfrową Apokalipsą Obyczajową”. Nie mam tu na myśli katastrofy o biblijnym wymiarze, lecz subtelny, acz bezlitosny proces erozji fundamentalnych zasad, które przez stulecia budowały fundament naszego człowieczeństwa.

Drogie Czytelniczki, Szanowni Czytelnicy portalu Fakty Z Dupy! Zastanawiałyście się kiedyś, dlaczego pomimo postępu medycyny wciąż czujemy się… no cóż, nie zawsze najlepiej? Czyżby coś umykało naszej uwadze? Coś, co nasi przodkowie znali i stosowali z zapierającą dech w piersiach skutecznością? Moje najnowsze śledztwo, prowadzone w mrocznych zakamarkach archiwalnych bibliotek i starożytnych manuskryptów, wskazuje na to, że odpowiedź może tkwić w… dźwięku! Tak, dobrze czytacie! Starożytne cywilizacje posiadały tajną broń przeciwko chorobom, która dziś jest skrzętnie zagłuszana przez potężne siły.

Współczesna medycyna, z jej pigułkami, zastrzykami i skomplikowanymi procedurami, wydaje się gubić kluczowy element ludzkiego istnienia – wibracje. Nasze ciała to przecież nie tylko zbiór organów, ale skomplikowane systemy energetyczne, reagujące na bodźce z otoczenia. Czy zatem nie logiczne jest, że odpowiednie, harmonijne wibracje mogą przywrócić równowagę i zdrowie?

Mieszkańcy Bąkowca, przyzwyczajeni do spokojnego tempa życia i zieleni otaczającej ich domy, stanęli niedawno przed wyzwaniem o niebagatelnym kalibrze administracyjnym. Oto Rada Miasta, w swej niezmordowanej trosce o ład i porządek, przyjęła Uchwałę Nr 420/2023 w sprawie zasad gospodarowania zielenią na terenach prywatnych. Dokument ten, mający w teorii uporządkować miejski krajobraz, w praktyce budzi szereg pytań natury prawnej i… estetycznej, a jego interpretacja może zaskoczyć nawet najbardziej doświadczonych urzędników.