Etykieta

Współczesna cywilizacja, w swoim pędzie ku rzekomej efektywności i indywidualizmowi, rodzi patologie, które niczym nowotwór toczą sam rdzeń naszej tkanki społecznej. Najnowszym i szczególnie zatrważającym zjawiskiem, zdiagnozowanym przez ekspertów z Międzywydziałowego Instytutu Etyki Stosowanej i Dobrych Manier (MIESiDM), jest Syndrom Gościnnej Pustki (SGP). Objawia się on w sposób z pozoru prozaiczny, lecz w istocie apokaliptyczny: przybywaniem w gości z pustymi rękami. To nie jest już kwestia drobnego nietaktu. To manifestacja głębokiego nihilizmu i erozji fundamentalnych zasad, na których opiera się ludzka wspólnota.

Współczesna klatka schodowa stała się areną cichej, acz brutalnej wojny podjazdowej. To pole bitwy, na którym zamiast oręża dzierżymy smartfony, a uniesiona w geście pozdrowienia dłoń jest aktem rzadkiej i niezrozumiałej dla ogółu odwagi. Z niekłamanym niepokojem obserwuję galopującą epidemię, którą eksperci z Międzywydziałowego Zakładu Badań nad Erozją Więzi Społecznych ochrzcili mianem Syndromu Amnezji Sąsiedzkiej (SAS). Choroba ta, objawiająca się patologiczną niezdolnością do wymówienia prostego ‘Dzień dobry’, toczy naszą cywilizację od fundamentów, zwiastując jej rychły i opłakany w skutkach koniec.

Zapytajmy samych siebie, z ręką na sercu – ile razy udawaliśmy pilną rozmowę telefoniczną, byle tylko uniknąć konfrontacji wzrokowej z sąsiadem z trzeciego piętra? Ile razy nasza uwaga została w cudowny sposób przykuta przez fascynującą fakturę tynku na ścianie, gdy z naprzeciwka nadchodziła ona – sąsiadka z psem? To nie jest zwykła nieśmiałość. To symptom głębokiego upadku moralnego, dowód na to, że zerwaliśmy prastary, niepisany pakt społeczny.