Film

Istnieje pewna zapomniana świętość w rytuale kulturalnym. Chwila ciszy przed pierwszym taktem, moment ciemności, nim na kurtynie zatańczy pierwszy foton. To przedsionek duszy, westybul percepcji, w którym odzieramy się z prozy dnia, by przyoblec się w płaszcz opowieści. Dziś ten przedsionek zamieniono w jarmarczny korytarz, wybrukowany reklamami napojów gazowanych i zwiastunami filmów, które krzyczą głośniej niż te, na które przyszliśmy. Zginęła uwertura – muzyczna brama, soniczny portyk prowadzący nas do serca dzieła.

Zanim obraz opowiedział historię, czyniła to muzyka. Uwertura była obietnicą, szeptem o nadchodzących emocjach, mapą tonacji, po której wkrótce będziemy podróżować. Dziś, w epoce natychmiastowej gratyfikacji, nikt nie ma czasu na obietnice. Chcemy fabuły podanej dożylnie, bez preludiów i fanfar, prosto do krwiobiegu. Pytanie brzmi: czy zjadając przystawkę w pośpiechu, nie utraciliśmy smaku dania głównego?

W panteonie współczesnych mitów kulturowych „Wersja Reżyserska” zajmuje miejsce szczególne. Niegdyś była niczym mityczny Gryf – rzadki, majestatyczny symbol walki artysty z bezdusznym systemem producenckim, szeptem o wizji okaleczonej, ale niepokonanej. Objawiała się raz na dekadę, przynosząc katharsis zarówno twórcy, jak i garstce wtajemniczonych widzów. Dziś? Dziś jest jak gołąb na miejskim rynku – wszechobecna, często zanieczyszczająca i agresywnie walcząca o okruchy naszej uwagi i portfela.

Zjawisko, które kiedyś było szeptem buntu, stało się marketingowym megafonem. Staliśmy się zakładnikami niekończącej się opowieści, gdzie seans w kinie jest zaledwie prologiem do prawdziwego dzieła, które objawi się nam za dodatkową opłatą, w edycji Blu-ray 4K Ultra HD z alternatywnym zakończeniem, w którym główny bohater jednak postanawia zostać hodowcą alpak.

Światła zgasły, historia dobiegła końca. W bohaterach wciąż buzują resztki adrenaliny, w nas – katharsis. Z głośników płynie starannie skomponowany utwór, który ma być balsamem dla duszy, ostatnim pociągnięciem pędzla na filmowym płótnie. A na ekranie, niczym uroczysta procesja, zaczynają sunąć one – napisy końcowe. Białe litery na czarnym tle. Litania nazwisk, cichy hołd dla setek rzemieślników, którzy oddali cząstkę siebie, byśmy my mogli na dwie godziny zapomnieć o świecie. To był święty rytuał. Był.

Dziś, w tej samej sekundzie, gdy wybrzmiewa ostatni akord, w prawym dolnym rogu ekranu dokonuje się zbrodnia. Święta procesja zostaje brutalnie skompresowana do rozmiaru znaczka pocztowego i zepchnięta na margines. Obok niej, z agresją akwizytora, pojawia się kolorowe, pulsujące okno zwiastuna serialu o gotujących na czas influencerach. Algorytm nie czeka. Algorytm nie zna litości. Algorytm musi wiedzieć, czy chcesz obejrzeć następny odcinek, zanim zdążysz pomyśleć, co właściwie obejrzałeś przed chwilą. Czy to tylko drobna niedogodność, czy może ostatnie tchnienie umierającej kultury?

Spójrzmy prawdzie w oczy, przechodząc obok multipleksu, nie obcujemy już z galerią sztuki, a z katalogiem produktów Ikei. Zunifikowane, pozbawione duszy plansze, na których lewitujące głowy bohaterów patrzą w różnych kierunkach z tym samym wyrazem egzystencjalnego znużenia, skąpane w obowiązkowej poświacie cyjanu i pomarańczy. To nie jest już zaproszenie do świata wyobraźni. To jest etykieta na puszce z generycznym sosem filmowym, krzycząca: “Znasz te twarze! Znasz te kolory! Konsumuj!”. Plakat, niegdyś artystyczny prolog, autonomiczne dzieło sztuki, stał się zakładnikiem algorytmu i badań fokusowych.

Istnieje pewna sakralna chwila, moment niemal liturgiczny, w którym dzieło opuszcza ręce swego stwórcy i staje się bytem autonomicznym. Obraz zostaje pokryty werniksem, ostatnia nuta symfonii wybrzmiewa w pustej sali, a na ekranie pojawia się ostateczne, nieodwołalne „FIN”. To akt artystycznej kropki nad „i”, kapitulacja twórcy przed własną kreacją. A jednak, w mrocznych zakamarkach współczesnej dystrybucji czai się widmo, które tę świętość bezcześci. Widmo nosi miano „Director’s Cut”.

Ta marketingowa hydra o wielu głowach – edycji rozszerzonej, wersji ostatecznej, cięcia finalnego – obiecuje nam dostęp do nieskażonej wizji artysty, do prawdy ukrytej przed nami przez bezdusznych producentów. Ale czy za tą obietnicą nie kryje się przypadkiem najzwyklejszy w świecie cyrograf, podpisany krwią sztuki w zamian za kilka dodatkowych srebrników? Czy dodatkowe piętnaście minut sceny, w której protagonista duma nad losem ludzkości, jedząc kanapkę z serem, faktycznie wnosi coś do katharsis, czy jest jedynie fuszerką, która nie przeszła pierwotnej selekcji?

Był to niegdyś rytuał. Sakralne przejście, przedsionek, w którym widz, niczym neofita przed inicjacją, był przygotowywany na misterium opowieści. Czołówka filmowa – audiowizualna uwertura, symfonia nazwisk i obrazów, która stroiła nasze dusze na odpowiednią częstotliwość. Dziś ten portal do innego świata został zbezczeszczony przez ordynarny, cyfrowy judasz – przycisk “Pomiń Wstęp”.

Ten niewielki, acz złowrogi prostokąt na ekranie to nie jest udogodnienie. To manifest kulturowej niecierpliwości, pomnik wzniesiony ku czci banału i apoteoza fabularnej bulimii. Wciskając go, nie oszczędzamy dziewięćdziesięciu sekund. Dokonujemy aktu estetycznej lobotomii, wycinając z dzieła jego integralną, pulsującą tkankę. Odbieramy sobie szansę na kontemplację, na wejście w trans, który pozwalał dziełom takim jak czołówki Saula Bassa czy serialu “True Detective” na trwałe zapisać się w naszej świadomości. Zamiast tego, wpadamy w wir akcji z gracją pijanego słonia w składzie porcelany.

Pamiętam tę scenę. Długa, nieruchoma. Twarz aktora, na której rozgrywa się cała tragedia bitwy, którą właśnie przegrał w swoim sercu. Nie pada ani jedno słowo. Słychać tylko szum wiatru za oknem i ciche tykanie zegara, odliczającego sekundy do nieuchronnej decyzji. To była cisza cięższa od ołowiu, głośniejsza od kanonady. A dziś? Dziś w tym samym czasie ekranowym zmieściłoby się siedemnaście cięć montażowych, trzy eksplozje i porcja dialogu napisanego przez algorytm, który upewniłby się, że nasza zdolność do skupienia uwagi nie zostanie nadwyrężona bardziej niż przez trzydziestosekundowy klip w mediach społecznościowych. Czyżby pauza, ten najsubtelniejszy instrument reżyserski, została ostatecznie złożona na ołtarzu audiowizualnego ADHD?