Kultura

W epoce, gdzie algorytmy dyktują nam, co jest “warte uwagi”, a krótki, migotliwy filmik zastępuje godziny kontemplacji, coraz rzadziej zatrzymujemy się nad cichym szmerem historii. Lecz gdzieś pod warstwami cyfrowego kurzu, pod zwałami komercyjnej papki, wciąż pulsować mogą serca artystów, których wizja była zbyt subtelna, zbyt wymagająca, by wedrzeć się na billboardy. Dziś, drodzy czytelnicy, z drżeniem dłoni, niczym archeolog odkopujący artefakt zaginionej cywilizacji, przedstawiam Państwu Zofię Brzask – malarkę, która malowała nie tyle światło, ile jego nieobecność. Przygotujcie się na podróż w głąb cienia, bo to, co tam odnajdziemy, może na zawsze zmienić optykę, z jaką patrzycie na otaczającą nas rzeczywistość.

W czasach, gdy cyfrowy zegar wybija sekundowe interwały dla naszej uwagi, a każda myśl, nim zdąży zakiełkować, musi zmieścić się w piętnastu sekundach wiralowego tańca, nachodzi egzystencjalne pytanie o los Sztuki. Tej Sztuki przez duże “S”, co to kiedyś kazała zatrzymać się w zachwycie, zmarszczyć czoło w refleksji, a czasem nawet uronić łzę nad pięknem, którego istnienie wydawało się być obietnicą wieczności. Dziś, zdaje się, wieczność skurczyła się do długości rolki na Instagramie, a najgłębsza kontemplacja – do szybkości przewijania. Czy symfonia, ta architektoniczna katedra dźwięków, ma jeszcze szansę wybrzmieć w epoce, gdy jej echo ginie w kakofonii powiadomień?