Patologia Społeczna

Był to niegdyś filar społecznej interakcji, niewinny wytrych otwierający drzwi do zdawkowej, acz niezbędnej wymiany uprzejmości. Dziś, retoryczne pytanie „Co tam?” przeistoczyło się w klucz do puszki Pandory, z której wylewa się nieprzerwany strumień osobistych dramatów, finansowych bolączek i medycznych diagnoz. Obserwujemy zjawisko, które specjaliści z Międzywydziałowego Instytutu Etyki Komunikacyjnej ochrzcili mianem Syndromu Eskalacji Konfesyjnej (SEK). To nie jest już dialog; to jest werbalna wiwisekcja przeprowadzana na żywym organizmie tkanki społecznej, bez znieczulenia i bez poszanowania dla jakichkolwiek świętości.

W dobie, gdy fundamenty naszej cywilizacji drżą w posadach, a sakrum dialogu jest profanowane na każdym kroku, pojawia się nowe, zatrważające zjawisko. Zjawisko, które niczym cichy kornik toczy zdrowe drewno relacji międzyludzkich, pozostawiając po sobie jedynie zgliszcza i pustkę. Mowa o Syndromie Komunikacyjnej Jałmużny (SKJ) – patologii polegającej na rzucaniu rozmówcy werbalnych ochłapów w postaci monosylab, traktowanych przez nadawcę jako akt niewypowiedzianej łaski.

Czy zaangażowanie w rozmowę, wyrażone starannie skonstruowanym akapitem, zasługuje na odpowiedź w formie chłodnego „aha”? Czy misterne planowanie wspólnego przedsięwzięcia winno być kwitowane enigmatycznym „spoko”? Stoimy w obliczu kryzysu, w którym hojność słowa została zastąpiona przez skąpstwo litery, a pełne zdanie staje się luksusem, na który stać jedynie nielicznych. To nie jest zwykłe niechlujstwo – to manifestacja głębszego upadku.