Satyra

W dobie, gdy ludzkość z dumą wysyła w kosmos teleskopy zdolne zajrzeć w otchłań czasu, na Ziemi dokonuje się cichy, acz zatrważający regres. Oto bowiem zbliża się kolejny sezon rytualnej wymiany afektu, a wraz z nim nadciąga plaga gorsza niż wszystkie biblijne nieszczęścia razem wzięte: plaga Karty Podarunkowej. Ten laminowany kawałek plastiku, ten pomnik lenistwa intelektualnego i atrofii emocjonalnej, stał się symbolem naszych czasów – epoki, w której gest zastąpiono transakcją, a znajomość drugiego człowieka zredukowano do znajomości logo ulubionego sklepu. Zjawisko to, nazwane przez ekspertów z Międzynarodowego Instytutu Etyki Relacyjnej im. Św. Mikołaja z Miry Syndromem Prezentowej Pustki Egzystencjalnej (SPEP), nie jest błahostką. To symptom głębokiej choroby toczącej tkankę społeczną, zwiastun cywilizacji, która zapomniała, jak dawać.

W mrocznych zakamarkach cyfrowej ery, gdzie ludzkie więzi rozciągnięte są do granic wytrzymałości na światłowodach obojętności, rodzi się nowa, przerażająca plaga. Syndrom Nokturnalnej Pustki Komunikacyjnej (SNPK) – tak eksperci z Międzynarodowego Instytutu Etyki Komunikacyjnej w Genewie ochrzcili stan paraliżującego lęku, który ogarnia jednostkę, gdy jej partner udaje się na spoczynek bez fundamentalnego, cywilizacyjnego gestu: wiadomości z życzeniem dobrej nocy. Czy ten z pozoru błahy komunikat jest ostatnim bastionem przyzwoitości w świecie zdominowanym przez efemeryczne relacje? Czy jego brak to cichy zwiastun apokalipsy związku?

W dobie wszechobecnej optymalizacji i dążenia do maksymalnej wydajności, gmina Równy Krok postanowiła pójść o krok dalej – dosłownie. Nowa uchwała rady gminy, nosząca dumną nazwę “Ustawy o Optymalizacji Ruchu Pieszego”, wprowadza sztywne normy dotyczące prędkości, z jaką mieszkańcy mogą poruszać się po chodnikach. Czy zwykły spacer do sklepu stanie się wkrótce wyścigiem z czasem i literą prawa?

W epoce, w której ludzkość z dumą zdeponowała swój zbiorowy intelekt w chmurze, a kompasem naszej kulturowej nawigacji stał się kciuk przesuwający ekran, dokonuje się cicha, acz monumentalna tragedia. Oto ona: śmierć przypadku. Zgon artystycznej serendipity. Codziennie, z precyzją szwajcarskiego zegarmistrza i empatią kata, bezosobowy byt, znany jako „algorytm rekomendacji”, zamyka kolejne drzwi percepcji, budując wokół nas idealnie wygłuszoną celę naszych własnych upodobań. Sprawia, że przestajemy być odkrywcami, a stajemy się wiecznymi turystami w muzeum luster, w którym każda wystawa jest tylko kolejnym odbiciem nas samych.

Czy w tej złotej klatce komfortu, w tej symfonii echa, słyszymy jeszcze cokolwiek poza melodią, którą sami sobie niegdyś zanuciłiliśmy?

W dzisiejszym felietonie z cyklu „Co nam urosło, co nam spadło” przyjrzymy się zjawisku, które niczym dobrze oprocentowana lokata rośnie w siłę w naszych portfelach i umysłach. Urosła nam bowiem wiara w „side hustle”, czyli dodatkowe zajęcie, które ma nas uczynić finansowymi baronami na pół etatu. Spadła natomiast, co ciekawe, średnia liczba przespanych godzin i zdolność do odczuwania radości w niedzielne popołudnie.

Kultura „hustle” obiecuje nam niezależność, elastyczność i strumień gotówki płynący wartko niczym środki z funduszu spójności. W teorii, zmieniamy pasję w dochód, a wolny czas w inwestycję. Zostajemy prezesami własnej, jednoosobowej korporacji, której siedziba mieści się w plecaku z jedzeniem lub na tylnym siedzeniu ośmioletniego kompaktu. Brzmi jak sen? Owszem, najczęściej ten, z którego budzimy się bardziej zmęczeni niż przed pójściem spać.

Współczesna cywilizacja, w swej nieustannej pogoni za pozorną sprawiedliwością i algorytmiczną precyzją, dotarła do punktu, w którym nawet najbardziej fundamentalne akty ludzkiej interakcji poddawane są bezdusznej analityce. Kiedyś zwieńczeniem spotkania, czy to przyjacielskiego, czy romantycznego, był gest – akt wzięcia na siebie odpowiedzialności, symbol hojności i fundament budowanej relacji. Dziś coraz częściej jesteśmy świadkami sceny iście dantejskiej: na stole ląduje rachunek, a wraz z nim nad zgromadzonymi zawisa widmo kalkulatora w telefonie. To nie jest zwykła księgowość. To objaw groźnej choroby społecznej, którą Instytut Etyki Stosowanej zidentyfikował jako Syndrom Fakturowej Frakcjonizacji (SFF).

SFF manifestuje się patologiczną potrzebą rozliczania każdej złotówki, każdego grosza, jak gdyby relacja międzyludzka była jedynie transakcją handlową, a wspólny posiłek audytem wzajemnych zobowiązań. Czy naprawdę stoimy na krawędzi epoki, w której gest uregulowania wspólnego rachunku zostanie uznany za nieodpowiedzialną rozrzutność, a prośba o „osobne paragony” stanie się nowym wyznaniem wiary w indywidualizm?

W Gminie Składna Rzecz nastała nowa era porządku. Cisza, która zapadła nad kasami lokalnych supermarketów, nie jest wynikiem mniejszego ruchu, lecz rewolucji legislacyjnej, która dotyka każdego z nas w najmniej spodziewanym momencie – podczas pakowania zakupów. Uchwała Rady Gminy nr 11/B/2024 wprowadza bowiem jednolite standardy składania toreb wielokrotnego użytku. Czy zrolowana w kulkę siatka na dnie wózka to już wykroczenie?

Współczesny dyskurs międzyludzki coraz rzadziej przypomina szlachetną wymianę myśli, a coraz częściej pole bitwy, na którym amunicją nie są już fakty, lecz naprędce przyswojone terminy psychologiczne. Obserwujemy z niepokojem narodziny nowego, zatrważającego fenomenu – Syndromu Językowej Amunicji Terapeutycznej (SJAT). Prosta niezgoda w kwestii wyboru restauracji na kolację potrafi dziś w mgnieniu oka przerodzić się w oskarżenie o „gaslighting”, a zwrócenie uwagi na niedociągnięcia w domowych obowiązkach kwitowane jest etykietą „toksycznej presji”. Czy jesteśmy świadkami ostatecznego upadku logiki na rzecz emocjonalnego szantażu ubranego w pseudonaukowy kostium?

Był to niegdyś rytuał. Sakralne przejście, przedsionek, w którym widz, niczym neofita przed inicjacją, był przygotowywany na misterium opowieści. Czołówka filmowa – audiowizualna uwertura, symfonia nazwisk i obrazów, która stroiła nasze dusze na odpowiednią częstotliwość. Dziś ten portal do innego świata został zbezczeszczony przez ordynarny, cyfrowy judasz – przycisk “Pomiń Wstęp”.

Ten niewielki, acz złowrogi prostokąt na ekranie to nie jest udogodnienie. To manifest kulturowej niecierpliwości, pomnik wzniesiony ku czci banału i apoteoza fabularnej bulimii. Wciskając go, nie oszczędzamy dziewięćdziesięciu sekund. Dokonujemy aktu estetycznej lobotomii, wycinając z dzieła jego integralną, pulsującą tkankę. Odbieramy sobie szansę na kontemplację, na wejście w trans, który pozwalał dziełom takim jak czołówki Saula Bassa czy serialu “True Detective” na trwałe zapisać się w naszej świadomości. Zamiast tego, wpadamy w wir akcji z gracją pijanego słonia w składzie porcelany.

W erze cyfrowej rewolucji, tradycyjny etat, niczym relikt przeszłości, ustępuje miejsca lśniącej obietnicy samozatrudnienia. Oto ona – freelance’owa utopia! Kraina mlekiem i płynnością finansową płynąca, gdzie każdy jest kapitanem własnego okrętu, prezesem jednoosobowego zarządu i dyrektorem kreatywnym swojego losu. Z najnowszego raportu Międzygalaktycznego Instytutu Badań nad Elastycznością Zatrudnienia (MIBnEZ) wynika, że 9 na 10 freelancerów odczuwa wzrost poziomu wolności, definiowanej jako „możliwość wyboru, z której strony kanapy pracować”. Czyż to nie jest szczyt korporacyjnych marzeń?

Koniec z uciskiem szefa, koniec ze sztywnymi godzinami pracy, koniec z jałową kawą z biurowego ekspresu. Zamiast tego mamy elastyczność, niezależność i kawę z własnej, rzemieślniczej palarni (na którą zarabiamy, realizując trzecie zlecenie o drugiej w nocy). Ale czy za tą fasadą nieograniczonych możliwości nie kryje się przypadkiem cyfrowy folwark, w którym sami sobie jesteśmy panem, batem i wołem roboczym?