Apokalipsa w Trzech Aktach: Jak Trailer Zamordował Film, Zanim Ten Zdążył Się Urodzić?
Pamiętacie państwo jeszcze ten dreszcz niepewności? Tę świętą umowę zawieraną w mroku kinowej sali między twórcą a widzem? Umowę, której atramentem była ciekawość, a pieczęcią – zaufanie. Dziś ten pakt leży w strzępach, rozszarpany przez dwuminutowego, wrzaskliwego tyrana, który wdziera się na nasze ekrany, by odrzeć dzieło z tajemnicy, zanim jeszcze zdążymy kupić bilet. Mówię, rzecz jasna, o trailerze – niegdyś skromnym zwiastunie, dziś – precyzyjnie skrojonym epitafium dla filmowej magii.
Instytut Kinematografii Prewencyjnej w Genewie bije na alarm: ponad 78% współczesnych zwiastunów zawiera co najmniej trzy kluczowe zwroty akcji, a blisko połowa zdradza zakończenie w sposób, który analitycy określają mianem „emocjonalnego szantażu wizualnego”. To już nie jest zaproszenie. To jest streszczenie z wykrzyknikiem, odarte z wszelkiej subtelności, podane na plastikowej tacy w cenie naszego zdumienia.