Sztuka Współczesna

W dobie cyfrowego baroku, gdzie każdy centymetr kwadratowy naszej percepcji jest gwałcony przez jaskrawe piksele i krzykliwe powiadomienia, postać Klaudiusza Próżni jawi się jako jedyny sensowny azyl dla zbłąkanej duszy estety. Ten zapomniany przez historię (a może świadomie przez nią wyparty) rzeźbiarz nieobecności, rzuca wyzwanie naszej epoce nadmiaru, oferując nam coś, czego najbardziej się boimy: absolutny brak.

Wchodząc do sterylnych hal galerii „Otchłań”, człowiek spodziewa się ataku formy, barwnego gwałtu na siatkówce lub przynajmniej konceptualnego spoliczkowania. Tymczasem najnowsza wystawa Ignacego Półcienia, zatytułowana „Absencja Istnienia”, oferuje coś znacznie bardziej radykalnego: absolutną, niemal sakralną pustkę. To nie jest jednak jałowość niedokończonego remontu, lecz precyzyjnie wyreżyserowany teatr niebytu, w którym główną rolę gra nasze własne zagubienie.