Sztuka

W czasach, gdy każde westchnienie celebryty staje się instant-artem, a pikselowe projekcje na budynkach uznaje się za szczyt awangardy, łatwo przeoczyć prawdziwy, krwisty puls twórczości. Krwisty, a czasem nawet… kamienisty. Odkryjemy dziś wraz z Państwem postać, której dzieła nie wrzeszczą w mediach, lecz szepczą, a ich echo ma moc kruszenia granitowych serc pseudoznawców. Przygotujcie się na spotkanie z milczącym geniuszem, którego dorobek wciąż czeka na właściwe odczytanie – na spotkanie z Kazimierzem Mrokuńskim i jego „Szeptem Kamieni”.

W czasach, gdy cyfrowy zegar wybija sekundowe interwały dla naszej uwagi, a każda myśl, nim zdąży zakiełkować, musi zmieścić się w piętnastu sekundach wiralowego tańca, nachodzi egzystencjalne pytanie o los Sztuki. Tej Sztuki przez duże “S”, co to kiedyś kazała zatrzymać się w zachwycie, zmarszczyć czoło w refleksji, a czasem nawet uronić łzę nad pięknem, którego istnienie wydawało się być obietnicą wieczności. Dziś, zdaje się, wieczność skurczyła się do długości rolki na Instagramie, a najgłębsza kontemplacja – do szybkości przewijania. Czy symfonia, ta architektoniczna katedra dźwięków, ma jeszcze szansę wybrzmieć w epoce, gdy jej echo ginie w kakofonii powiadomień?