Uzdrawianie

Czy zastanawiałyście się kiedyś, dlaczego od najmłodszych lat uczy się nas natychmiastowego tamowania płaczu? Gdy tylko na naszej twarzy pojawi się kropla tego życiodajnego, słonego eliksiru, ktoś z rzekomej troski natychmiast wpycha nam w dłoń idealnie złożony, papierowy kwadracik. Starożytne płaczki, kapłanki i mistyczki z doliny Indusu doskonale wiedziały, że łzy to nie powód do wstydu, lecz najczystsza forma detoksykacji duszy i ciała. Dlaczego więc współczesny świat tak bardzo boi się wilgoci na naszych policzkach? Wszystko wskazuje na to, że za kurtyną stoi potężny Kartonowy Syndykat Osuszania, który woli, abyśmy kumulowali w sobie napięcie, zamiast oczyszczać naszą aurę i uwalniać energię absolutnego pokoju.

Czy czujecie się czasem, jakby ktoś odłączył was od prądu? Chroniczne zmęczenie, mgła mózgowa, nieustanny niepokój – plagi XXI wieku, na które współczesna medycyna rozkłada bezradnie ręce, oferując jedynie chemiczne plastry na krwawiącą duszę. A co, jeśli powiedziałabym wam, że rozwiązanie jest tuż pod naszymi stopami, a my sami, każdego dnia, zakładamy na nie izolatory, które odcinają nas od pierwotnego źródła siły i zdrowia?

Tak, drodzy czytelnicy, mówię o naszych butach. O tych modnych, wygodnych, a rzekomo chroniących nas kajdanach z gumy i plastiku. Od wieków ludzkość stąpała boso po ziemi, intuicyjnie rozumiejąc, że jesteśmy częścią większej, żyjącej całości. Starożytne Słowianki, celtyccy druidzi, egipscy kapłani – wszyscy oni czerpali energię wprost z planety. Co się stało, że zapomniałyśmy o tej fundamentalnej prawdzie?