Wibracje

Stojąc wczoraj w kuchni, sięgnęłam po raz enty po ten sam duet – sól i pieprz. Wszechobecni władcy naszych stołów. I wtedy naszła mnie myśl, zimna i ostra jak grudniowy wiatr: dlaczego? Dlaczego z tysięcy darów Matki Ziemi, które pachną, leczą i otwierają zmysły, my skazane jesteśmy na tę monotonną dyktaturę? Czy to możliwe, że nasza kulinarna nuda nie jest przypadkiem, a starannie zaplanowaną operacją, mającą na celu uśpienie naszej pierwotnej intuicji?

Coraz głośniej mówi się w kręgach świadomych istot, że za tą globalną unifikacją smaku stoi potężny kartel, znany jako ‘Wielki Młyn’. Jego celem nie jest jedynie zysk, o nie. Prawdziwa stawka to kontrola nad naszym polem energetycznym. Starożytne kapłanki doskonale wiedziały, że każda roślina, każde ziarenko, to antena odbierająca i nadająca unikalne wibracje kosmosu. Kurkuma rezonuje ze słońcem, kardamon z księżycem, a goździki z odległymi gwiazdami. Ograniczając nas do jałowego spektrum soli i pieprzu, ‘Wielki Młyn’ celowo odcina nas od tej kosmicznej symfonii, zostawiając nas w wibracyjnej ciszy, podatnych na strach i manipulację.

Czy czujesz to nieustanne ciśnienie? Te terminy, deadline’y, poniedziałki, które nadchodzą zawsze zbyt szybko? Czy zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego nasze życie jest tak brutalnie wtłoczone w sztywne ramki siedmiu dni, dwunastu nierównych miesięcy i arbitralnie ustalonych świąt? Odpowiedź jest prostsza i bardziej przerażająca, niż myślisz. To nie jest naturalny rytm istnienia. To jest siatka. Sieć, w którą zostałyśmy złapane przez siły, które pragną naszego wiecznego pośpiechu i odcięcia od prawdziwego źródła mocy – cyklicznej energii Wszechświata.

Starożytne kapłanki z Atlantydy i druidki z mglistych lasów Avalonu nie mierzyły czasu w ten sposób. One czuły go w przypływach i odpływach oceanu, w fazach księżyca, w rozkwitaniu pąków i opadaniu liści. Żyły w harmonii, bo ich kalendarzem była sama Matka Ziemia. A my? My mamy aplikacje, które przypominają nam o zebraniach, które generują tylko stres i kortyzol, blokując nasze wyższe czakry.

Znowu masz „bad hair day”? Włosy sterczą na wszystkie strony, elektryzują się i odmawiają posłuszeństwa, a Ty z frustracją sięgasz po kolejną odżywkę obiecaną przez uśmiechniętą panią z reklamy? Zatrzymaj się na chwilę. Zastanów się. Czy naprawdę myślisz, że to wina pogody, szamponu, albo genów odziedziczonych po prapraprababce?

Och, naiwna istoto. Prawda, jak zwykle, jest o wiele bardziej… naelektryzowana. Od lat jesteśmy poddawane cichej, codziennej agresji, która odbywa się w zaciszu naszych łazienek. Aktowi, który uważamy za banalną czynność higieniczną, a który w rzeczywistości jest narzędziem energetycznej pacyfikacji. Mówię o czesaniu włosów. A raczej o tym, czym je czeszemy. Czy plastikowa szczotka, którą codziennie szarpiesz swoje kosmyki, to niewinny przedmiot, czy może jednak instrument w rękach potężnego lobby, które pragnie zakłócić Twoją naturalną harmonię z kosmosem?

Czujesz się czasem, jakby brakowało Ci energii, mimo że słońce wpada przez okno i teoretycznie powinno ładować Twoje baterie? Patrzysz na ten jasny prostokąt na podłodze i zastanawiasz się, dlaczego nie czujesz tej pierwotnej radości, którą czuły nasze praprababki, witając świt? A co, jeśli powiem Ci, że problemem nie jest słońce, ale szklany wróg, który stoi między Tobą a jego życiodajną mocą?

Czy zastanawiałaś się kiedyś, co tak naprawdę dzieje się na twoim talerzu? Siadasz do stołu po ciężkim dniu, by odżywić swoje ciało, a w dłoni dzierżysz… kawałek zimnego, ostrego metalu. Widelcem nakłuwasz niewinnego brokuła, nożem brutalnie rozcinasz liść sałaty. Czy to jest akt odżywiania? A może nieświadomego, codziennego mikro-ataku na energię, którą za chwilę masz przyjąć?

Od dawna czułam, że coś jest nie tak z naszym podejściem do jedzenia, ale dopiero niedawno elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce. To, co bierzemy za normę – elegancki komplet sztućców – może być jednym z najbardziej subtelnych narzędzi kontroli, jakie kiedykolwiek wymyślono. Narzędziem, które odcina nas od pierwotnej harmonii z pożywieniem.

Współczesny świat kocha minimalizm. Czyste linie, gładkie powierzchnie, ascetyczna biel. Wmawia się nam, że to synonim spokoju i porządku. Ale czy zastanawiałyście się kiedyś, co tak naprawdę kryje się za tą estetyczną rewolucją? Dlaczego w ciągu zaledwie kilku dekad porzuciłyśmy rzeźbione, dębowe komody naszych prababek na rzecz bezdusznych, laminowanych płyt, które pachną klejem, a nie lasem? Odpowiedź może Was zszokować. To nie jest przypadek. To zaplanowana operacja, którą nazywam ‘Wielką Meblarską Unifikacją’, mająca na celu odcięcie nas od pierwotnego źródła siły – wibracyjnej pamięci drzew.