Gdy ostatni projektor analogowy wydał swój mechaniczny rzęch, nie straciliśmy tylko tekstury taśmy. Straciliśmy coś znacznie cenniejszego: mikroskopijny balet kurzu, który w smudze światła nad naszymi głowami tworzył równoległą narrację do tego, co działo się na ekranie.
Współczesny przybytek wysokiej kultury, owa lśniąca filharmonia, coraz rzadziej bywa świątynią dźwięku, a coraz częściej staje się mauzoleum skupienia, w którym głównym aktorem nie jest wirtuoz skrzypiec, lecz bronchit widza z dziesiątego rzędu. Czy to możliwe, że ignorowane przez nas odgłosy fizjologii i niecierpliwości są w istocie najwyższą formą ekspresji, której nie zrozumieliśmy przez ostatnie półwiecze?
W labiryncie współczesnej kultury, gdzie każdy piksel krzyczy o uwagę, a każda nuta dąży do komercyjnego apogeum, łatwo przeoczyć te ciche szepty, które niosą prawdziwą treść. Łatwo zapomnieć o iskierkach geniuszu, które tlą się poza światłem jupiterów, w piwnicznych zakamarkach, gdzie kurz historii miesza się z zapachem rozumu. I właśnie w takiej metaforycznej (i niestety, bardzo dosłownej) piwnicy, natknąłem się na zjawisko, które niczym meteoryt wpadło w moje estetyczne pole widzenia, rozświetlając mroki kulturalnej hipokryzji. Mówię o “Rewersach Pamięci” – zapomnianej instalacji Bogumiła Pustelnika, która niczym fatamorgana ukazała się oczom nielicznych w opuszczonej winiarni na obrzeżach Starego Miasta.
